روزها رفته اند

من مانده ام و تنهایی وسکوت...

صدایی که می شکند بر لحظه هایم و تکرار میکند رفتن تو را

صدایی که هر دم رفتن ثانیه ها را بر من می تازد

اینک من مانده ام و شبهای تاریک

سیاهی... سیاهی ...و هیچ

شاید گم شده ای بیش نباشم که راه تو را از خاطر م برده ام

آری من همانم

تک درخت پرتگاه

عابری گم کرده راه

حال آنچه  در پشت سر مانده برایم تاریکی است و غباری بر دل مانده از راهی رفته...